Om 10.00 met Jan, Nuwan en Ruoling weer naar Shanthi voor een toosse-ontbijt. (Subhani wilde niet uit bed komen) Eigenlijk wilde Shanthi dat we zouden komen lunchen, maar dat moest dan in het weekend en dan zijn we niet hier. We werden weer allerhartelijkst ontvangen. Hebben haar een ontbijtkoek en de foto's van de vorige keer gegeven. Ook zij had een cake voor xf3ns gebakken. We kregen eerst thee en toen kwam de toosse. Zit je dus gewoon pannekoeken voor ontbijt te eten, met sambal, vis en groentecurry. En je komt er niet met xe9xe9n pannekoek vanaf, nee er staat een hele stapel en eigenlijk wil ze dat je die allemaal opeet. Nou we hebben ons best gedaan, maar de stapel was niet op! Daarna kwam de versgebakken cake, nog warm, met banaantjes. Ook heerlijk, maar je voelt de kilo's eraan vliegen. ( dat wordt flink lijnen en fietsen als we weer thuis zijn)
Ondertussen had haar dochter de tv aangezet en hebben we Home Alone 2 gekeken met zijn allen. Te gek voor woorden, midden in de tropen  zitten we naar een kerstfilm te kijken, maar wat gezellig!
Ik vroeg aan Shanthi wat ze nu per maand verdiende, want daar hebben wij geen idee van. Als ze alle dagen werkt verdient ze Rs.15.000 dus dat is ongeveer x80 100 per maand. Ja, dan zijn wij in hun ogen erg rijk en dat snap ik.
Terug bij het hotel stond er een man met een slang een een aapje. Ruoling wilde de slang om haar nek.( De slang heette Barbara!) Ik hou niet zo van dit soort dingen en vind zo'n aapje helemaal zielig. Maar ik heb een foto van Ling gemaakt en zo was zij ook weer blij.
We zijn daarna nog de stad in gegaan op zoek naar een Boeddahbeeld voor vrienden van Edwin. Gelukkig ook voor geslaagd.
Nog een ijsje gegeten en Jan in zee gezwommen.

Vanmorgen op bezoek geweest bij Zr. Kanthi om afscheid te nemen, want ze gaat een weekje weg en anders kunnen we haar niet meer ontmoeten.
Ze vertelde dat er een oma met haar kleinzoon bij haar waren geweest om hulp te vragen. De vader was overleden. Er werd bij hem lepra ontdekt en na twee maanden was hij overleden. De moeder was verdwenen toen ze hoorde dat haar man lepra had. Oma kon niet alleen voor het jongetje zorgen. Zr.Kanthi zei dat ze naar FBH moest gaan en aan Zr.Anita moest vragen of het jongetje daar kon komen wonen. Oma was daar al geweest maar Zr.Anita had gezegd dat het jongetje zeep en kleding mee moest nemen. Zr.Kanthi zei dat oma gewoon tegen Zr.Anita moest zeggen dat ze niets had. Volgens Zr.Kanthi zouden ze deze jongen wel opnemen in FBH.
Ook vertelde ze over xe9xe9n van de meisjes die hier woont. Ze heeft helemaal geen familie en nu zijn de zusters haar van alles aan het leren wat ze nodig heeft om zelf een huishouden te runnen. Er was een echtpaar met een zoon bij de zuster geweest en deze mensen zochten een vrouw voor hun zoon. Het waren erg arme mensen en zodoende valt het dan niet mee om een vrouw te vinden. De zusters hebben de jongen en het meisje kennis met elkaar laten maken en dat pakte aan beide kanten goed uit. Ze zijn gaan kijken waar de jongen woonde en door hard werken had hij op een stuk land van zijn ouders al een heel eenvoudig huisje gebouwd. De zusters vonden toch dat het meisje zo, na alle ellende die ze in haar leven al had meegemaakt, er niet echt op vooruit zou gaan en dan echt zou blijven lijden. Hun plan was om te helpen het huis en alles wat te verbeteren om zo een goede start te kunnen maken in een nieuw leven. Nou dat was nu weer echt een van Hand tot Hand project. Er is geen haast bij, want de zusters willen het meisje en de jongen eerst de tijd geven om elkaar goed te leren kennen. ( bij de eerste ontmoeting had de jongen alleen maar gekeken naar het meisje, en toen had de zuster gezegd:" eet haar niet op maar prxe1xe1t met haar").
We hebben het meisje nog ontmoet, een heel getekend gezichtje. De zuster zei dat het soms moeilijk was om contact met haar te krijgen en dat ze alles op haar eigen manier deed. Als ze commentaar kreeg kon ze goed een paar dagen niet meer praten. Er is dus nog wel werk aan de winkel voor de zusters en daarom is het goed dat ze nog de tijd hebben.
Shehan kwam nog even langs: ook vrijdag kan waterworld niet doorgaan, want ze waren vergeten dat Shenal dan zwemles had. Nu gaan we dus maandag nog een dagje uit. Ik ben benieuwd….
Daarna hebben we met Dixon nog een "Dixontour" gedaan. Deze keer de andere kant op dan de vorige keer. Langs de kust, door de moslimwijk naar Kotchekade. We hebben er wat rondgekeken en genoten. Dixon werd nog aangehouden door de politie omdat Ruoling naast hem voor in de tuctuc zat. Ze moest in de stad achterin en als we weer buiten de stad waren mocht ze wel weer voorin, dus dat hebben we daarna maar braaf gedaan.
Terug bij het hotel net op tijd om te genieten van een prachtige zonsondergang.
Daarna nog lekker kottu rotti gaan eten. Subhani vond het niet lekker en nam dus een half gegrild kippetje mee die ze in het hotel heeft opgegeten.

Shehan kwam ons om 10.30 ophalen voor een dagje uit met zijn familie. Het plan was om naar de basiliek van Ragama te gaan en daarna naar Waterworld, maar het liep iets anders.
We wilden eerst met twee auto's gaan omdat Shehans moeder en broer ook mee gingen, maar bij hen thuis leek het ons toch gezelliger om met zijn allen in het busje te gaan. We zaten dus uiteindelijk met 11 personen in de bus gepropt. Jan kon nog net zijn deur dichtdoen en we hoefden er nog net niet met een schoenlepel in- en uitgeplopt te worden. Maar het was enorm gezellig en een goed idee, leuker dan met twee auto's.
De basiliek was heel groot en de omgeving prachtig. Midden tussen de rubberplantages. We zijn eerst naar de basiliek gegaan en hebben daar heel rustig kunnen bidden en wat mediteren. Daarna hebben we buiten onder de bomen gepicknicked. Moeder Tissera had een heerlijke rice and curry gemaakt. We zaten op de meegebrachte matten en zo vloog de tijd om. Zelfs aan koffie en thee was gedacht. Wat een heerlijke familiedag zo met zijn allen. Toen we uiteindelijk weer in de bus zaten en naar Waterworld wilden gaan was het al 16.00 uur. Shehan belde voor de zekerheid even op en toen bleek dat dit park om 17.00uur dicht ging. Tot grote teleurstelling van Shenal besloten we dat het dus niet de moeite was om daar nog naar toe te gaan. Maar…we gaan er nu vrijdag naar toe dus dat maakt het weer goed.
Omdat we ook nog een nieuwe sponsorgezin, via een vriendin van Dayani, moesten bezoeken besloten we dat nu te doen. Maar eerst hebben we moeder en broer en het hulpje naar huis gebracht.
Jan, Shehan en Dayani zijn bij het gezin uitgestapt en ik ben met de kids in de bus blijven zitten, want we vonden het anders een te grote invasie.
Na een tijdje kwam Dayani ons ook halen. Achteraf was dat door jan bedacht omdat de moeder van het gezin zo ontzettend emotioneel was dat het goed was om de spanning wat te doorbreken, dus daar werden wij voor ingezet…!
De vader van het gezin is vorig jaar overleden en moeder bleef achter met 4 kinderen, waarvan xe9xe9n gehandicapt meisje. Vader was destijds begonnen om hun huis te bouwen, maar dat was nooit af gekomen. Jan en Shehan besloten dat hulp hier echt nodig was en het gezin krijgt nu elke maand Rs 4000 ter ondersteuning en het huis gaat afgebouwd worden. Moeder bleef maar huilen, dan sta je ook zelf met tranen in je ogen.( Hoezo moesten wij de spanning doorbreken? Ik kon ook niet meer helder kijken en mijn keel zat dicht!) maar we hebben toch op een ontspannen manier afcsheid kunnen nemen. Dayani zei ook nog: "dit is eigenlijk een mooier eind van de dag na ons kerkbezoek, mooier dan wanneer Waterworld was doorgegaan. Het heeft gewoon zo moeten zijn" en daar konden we ons alleen maar bij aansluiten.

Jan en Shehan zijn vandaag op pad geweest voor het stichtingswerk. Ook Nuwan is met hen mee gegaan. Ze zijn eerst naar Fatima Boys Home gegaan om met Zr.Anita de bouw van de slaapzaal te bespreken. Maar wat is dat een vervelend gesprek geworden. De zuster had echt haar "generaalsmuts" weer op en Jan en Shehan hebben uiteindelijk besloten dat van Hand tot Hand deze bouw niet uit gaat voeren. De zuster krijgt dat nog te horen, maar misschien voelt ze de bui al hangen…! Shehan is er ook van overtuigd dat ze binnen een paar maanden wel een andere sponsor hiervoor zal vinden, dus het gebouw zal er toch wel komen.
Hierna hebben ze een huis in aanbouw bezocht. Daar waren de broers van Ranjith druk bezig met het timmerwerk. Het gezin wat daar woont was erg blij met het huis. Dat gaf onze heren toch weer een goed gevoel na de kater van FBH.
Daarna zijn ze naar Naween gegaan. Hij heeft gedemonstreerd hoe hij op zijn driewielscooter kan rijden. Hij moet nog veel oefenen, want het is nu nog niet verantwoord om hem alleen op pad te sturen, maar dan is het een geweldige manier voor hem om zich te kunnen verplaatsen.
Met Naweens vader zijn ze naar de school gegaan waar hij hoofdonderwijzer is. Daar moet wel het een en ander gebeuren om de school weer op een zeker niveau te krijgen. Dat is ook de doelstelling van de vader van Naween. Hij moet de school en de omgeving weer een beter aanzien geven, en het niveau van de leerlingen opkrikken. Ze willen beginnen met een verfje hier en daar en een motor voor de watervoorziening. Nou dat konden Jan en Shehan hem wel toezeggen.
Ondertussen waren Dayani en de jongens hier in Silver sands, waar ze heerlijk hebben gevliegerd op het strand. Shenals vlieger schoot los en dayani, Shenal en ik zijn er achteraan gerend. Uiteindelijk bleef de vlieger in een boom hangen. Een aardige man met een T-shirt aan waar "gentleman" op stond klom voor ons over een muur en haalde met een lang stuk pvc-buis de vlieger naar beneden. Een xe8chte gentleman dus.
Later is deze vlieger toch weer een palmboom in gevlogen en toen zo hoog dat we er niet meer bij konden. Ruoling is toen over het strand naar een plek gelopen om nieuwe vliegers te kopen en ze is ook nog naar de stad gegaan om sterker touw te gaan kopen. Ja, aan haar heb je wat!
Na de lunch zijn de jongens zandkastelen gaan bouwen, die door Shewin versierd werden met alles wat hij op het strand vond. Zelfs een flesje met blauwe shampoo om het een kleur te geven!
Ondertussen hebben Dayani en ik over van alles en nog wat kunnen kletsen. Een echte "meidendag".
Toen Jan en Shehan terugkwamen raakten ze niet uitgepraat over hun gesprek bij Zr. Anita. Gelukkig konden ze nog even zwemmen in de oceaan om het van zich af te speolen, maar we hoorden dat ze zelfs in het water het er nog over hadden.
We hebben de dag afgesloten met een etentje bij Coconut Primitiv. Wat een zinvolle, leerzame, gezellige dag!

Vandaag maar alvast wat inkopen voor thuis gedaan, zodat we al wat in kunnen pakken. Ik moet er nog niet aan denken dat het voorbij is, maar alles wat we nu kunnen doen is dan maar klaar.
Shehan komt op het programma voor de komende week te bespreken. Ook de nodige Stichtingszaken komen aan de orde en de afspraken voor het werk morgen worden gemaakt.
De 1e koffer staat klaar in de hoek van de kamer…

Sarrath, de ober, vertelde ons vanmorgen dat het zo moeilijk is om je kind op een goede school geplaatst te krijgen. Zeker in dichtbevolkte steden laten ze de ouders flink geld betalen om toegelaten te worden. Dat is dan vaak voor de minder rijke mensen een probleem en moet hun kind dus automatisch naar een minder goede school. We hebben dit later aan Shehan gevraagd en het klopt inderdaad. Het is toch eigenlijk te gek voor woorden niet dan?
Om 10.30 kwam Kelum ons ophalen om naar Horana te gaan, naar Subhani's familie. We hebben voor allemaal een klein kadootje meegebracht en Hollandse ontbijtkoek. Voor Taridhu twee auto's met aanhanger met een olifant en een leeuw erin. Hij zocht naar zoiets na ons dierentuinbezoek maar vonden dat toen niet. Hij was er heel blij mee en ging er meteen mee spelen.
Vader was er niet, maar dat wisten we al. Er was wel een man die buiten eten zat te wokken, hij bleek de nieuwe man van moeders jongste zus te zijn ( heeft ze toch weer iemand kunnen strikken). Hij hielp met alles mee, was aan het koken en later ook aan het vegen enz. Misschien dan toch een goede aanwinst voor de familie….
We krijgen limonade en koekjes en kletsen wat en spelen met Taridhu. Moeder is erg druk in de keuken. Ondertussen bekijken we de nieuwe badkamer en toilet, wat een knap staaltje werk van Ranjith!
De aquaria zijn wat minder overbevolkt. Vader had al verteld dat alle vissen dood waren gegaan. Nou dat verwonderde ons niet, want ze hadden geen ruimte meer om te zwemmen. Nu zwemmen er wel weer wat grote vissen in, maar het kan zo wel. Lalani is helemaal gek van vissen en geniet er duidelijk van. Haar vijvertje buiten is weg ivm de dengue-muggen.
Na lang wachten krijgen we een heerlijke rice en curry voorgeschoteld. Moeder heeft het heel mild gemaakt. zodat het ook voor Subhani goed te eten is. Moeder geniet ervan als ze ziet hoe goed Subhani eet.
Ook Rasika, Subhani's oudste zus belt nog op. Ze zegt dat ze in het ziekenhuis is met haar zoontje, dus dat we dit jaar niet bij haar thuis kunnen komen (dat hadden we vorig jaar beloofd). Ze hoopt dat we volgend jaar kunnen komen. Het gaat nog steeds niet goed met haar zoontje en als het niet beter wordt gaat hij naar het kinderziekenhuis in Colombo. Ze weten nog steeds niet wat hij heeft.
Het is fijn dat Kelum bij ons is, zo kan hij wat tolken want ons singalees is nog niet zo dat we heel uitgebreide gesprekken kunnen voeren.
Na de lunch willen we met ze naar de stad om wat inkopen te doen. Het duurt cehter lan voor iedereen klaar is en ondertussen komt er een dronken man binnen zitten die toch wat zit te provoceren. We merken dat Kelum er erg onrustig van wordt. We proberen er dus maar wat vaart in te krijgen door alvast naar de bus te gaan. Dat lukt. Moeder vertelt dat deze man vaker komt als hij dronken is. Dan moet vader hem weg zien te krijgen. De familie van Subhani is de enige familie die geen muur om het huis heeft. Iedereen kan dus zomaar binnenlopen. Maar ja, als je een muur om hun huis zet hebben ze helemaal geen uitzicht meer buiten….
We gaan naar Horana. Oom gaat niet mee, dus daar hebben we afscheid van genomen. We hebben beloofd dat we een horloge voor hem zullen kopen.
We gaan weer naar tex shima, de winkel waar we ieder jaar komen om kleding te kopen. Er is nu een andere winkeleigenaar die meteen foto's van ons neemt ( staan we volgende maand zeker in hun folder: "Hoera, ook buitenlanders kopen bij tex shima")
Moeder koopt batikjurken voor in huis en een mooie sari voor een bruiloft waar ze naar toe moet. Het kost me wel enige moeite om de verkoopster duidelijk te maken dat niet ik maar moeder de kleur moet kiezen die ze mooi vindt, maar het lukt uiteindelijk en de keuze valt op een zalmkleurige sari. Nog een tas erbij, wat shirts voor vader en oom, een tafelkleed en ik pak de witte jurk waar Lalani helemaal verliefd naar stond te kijken en leg die er ook bij. Subhani en Lalani kiezen nog wat oranje handdoeken ( leve Oranje!) We krijgen nog melkthee aangeboden en dan zijn we met de kleding klaar. Nu op pad voor een fiets voor Taridhu…! Dat lukt al vrij snel, het is alleen even kijken welke maat fiets voor hem goed is. Het wordt een mooie rode. Hij is er helemaal mee in zijn nopjes en ook Lalani en moeder staan ervan te genieten. Jan is ook geslaagd voor het horloge van oom, dus we kunnen de thuisreis beginnen. We houden een tuctuc aan voor de familie, dan moet er snel afscheid worden genomen, want de tuctuc mag hier niet staan. Gelukkig neemt Subhani in alle rust afscheid van haar moeder, zusje en neefje want wie weet hoe lang het weer duurt voor ze elkaar weer zullen zien. Het is ontroerend om te zien hoe intens ze elkaar omhelzen. Voor ons is er minder tijd maar ja…daar gaan ze, met de fiets op schoot. We kijken ze na en stappen dan zelf ook snel in de bus. Daar komen de tranen tevoorschijn….
Gelukkig hebben we veel om over na te praten en zakt het verdrietige gevoel weer wat.
We stoppen voorbij Colombo bij de Mac.Donalds.  Kelum bestelt een Happy meal, want hij wil het speelgoedje voor zijn dochtertje. We eten wat en dan snel naar "huis". We nemen afscheid van Kelum. Het is net of we hem al lang kennen. We hopen hem in de toekomst nog vaker te treffen. Een bijzonder mens!
In het hotel treffen we de helft van het personeel aan. De rest is op bedevaart naar Madu-church. Ze zijn blij dat wij al gegeten hebben, want de chaos is compleet. De dochter van de hoteleigenaar zegt voor de grap: "we nemen voortaan alleen nog maar hindoes of boedhisten aan, want met die katholieken is het altijd wat. Met Kerst willen ze vrij, voor Madu church, met Pasen. Ze lacht ermee, want zelf zijn ze ook katholiek maar we snappen het wel. Nu moet iedereen in het restaurant helpen, zelfs de nachtwakers en dat loopt niet echt op rolletjes.
We drinken nog wat en rollen dan moe in ons bed, wat een bijzonder weekend.

We hebben om 11.00 uur afgesproken bij het busstation van Kalutara. Subhani's familie zal daar ook naartoe komen en ook Sunil om evt te tolken. We zien Sunil meteen, maar van de familie nog geen spoor. Dan belt Shehan ons op dat Subhani's moeder heeft gebeld dat ze een half uur vertraging hebben. We hangen maar wat rond bij het busstation, kopen wwat gebrande pinda's, Jan koopt van een verkoper een landkaart en ondertussen worden we uitgebreid bekeken door verschillende mensen. Het valt me steeds weer op hoe ongegeneerd ze je gewoon staan te bekijken en zelfs erbij komen staan om op je fototoestel of zo te kijken. Een enkeling begint dan te vragen hoe het zit, zijn dit je kinderen?  enz maar de meesten zie je denken en zich afvragen hoe of wat, maar vragen niets.
Het half uur wordt uiteindelijk anderhalf uur later. Subhani is er al bijna klaar mee, want een zeer schurftige hond meent dat hij steeds vlakbij ons moet komen liggen en ze wordt daar helemaal niet goed van. Maar dan…..eindelijk, daar zijn ze. Moeder, oom, Lalani en Taridhu. Ze zijn met een tuctuc gekomen. Vader kon er niet bij zijn want die heeft dit weekend iets anders.
We vertrekken met drie tuctucs naar de winkel van Mangalika. Normaal zou ze vandaag niet open zijn ivm poya-dag, maar speciaal voor ons heeft ze de winkel geopend. We willen er met de familie kleding kopen. Dat doen we elk jaar, van opa en oma Haasnoot, en nu kan het mes mooi aan twee kanten snijden. de familie kleding en Mangalika omzet in haar nieuwe winkel.
De winkel is een open ruimte langs de straat. Nog geen ramen erin en mooie rekken, maar ze moet ergens beginnen. We kunnen er goed slagen en voor de rest kijken we morgen in Horana.
Jan koopt nog ergens een mooie passpiegel, waar Mangalika erg blij mee is.
Dan gaan we met zijn allen ergens lunchen. We zijn met 14 personen. Subhani vindt het te pitttig, maar bij de rest fietst het er goed in. Als Jan af wil rekenen, zegt Nuwan dat hij dat wil doen. Lief van hem. Als we later horen wat hij af moet rekenen voor ons allemaal, met drinken en een toetje erbij lachen we ons een bult. Het is wel x80 16 hoe is het mogelijk????
De familievan Subhani gaat vanaf hier met de tuctuc weer naar huis. Er ontstaat eerst nog verwarring, want moeder vraagt of we volgende week naar hun huis kunnen komen ipv morgen omdat vader er morgen ook niet is. Helaas kunnen we dat niet meer verzetten, want dan zijn ook Nuwans moeder en broertje aan de beurt. dan is het OK en spreken we af dat we er rond 12.00uur zullen zijn. Dan kunnen we in Horana nog wat inkopen doen en voor Taridhu natuurlijk de beloofde fiets .
Wij gaan met de familie Fernando met de bus naar het busstation en vanaf daar met de tuctuc naar het hotel. We twijfelen nog even om eerst nog naar de tempel te gaan, maar Subhani wil graag naar het hotel.
Jan gaat dan nog even wandelen en kijkt of Prassat nog steeds zijn guesthouse bij het strand heeft. Er is een andere eigenaar en die vertelt dat Prassat nu met zijn familie in Italixeb woont. Dan komt er een andere man die zegt dat hij een vriend van hem is. Hij belt naar Italixeb en dan krijgt Jan Prassat zomaar te spreken. Heel leuk.
Jan en Ling gaan nog even zwemmen en na het avondeten zoeken we op tijd ons bed op.

We zijn vanmorgen door Kelum opgehaald om naar Kalutara te gaan. Shehan was zelf op tour met mensen dus vandaar dat Kelum ons zal brengen.
Onze eerste stop is in Colombo om bij Odel een lekkere cappuccino te drinken.
Dan door naar Garden Beach hotel, waar we laat lunchen. We hebben daar weer de kamers boven en zijn daar blij mee.Het is leuk om ook hier weer dezelfde mensen te ontmoeten die hier al jaren werken en ons ook kennen. Dat voelt toch heel vertrouwd.
 Ruoling neemt nog gauw een duik in het zwembad en dan brengt Kelum ons naar Dodangoda naar de familie Fernando.
We hebben daar een enorm fijne middag en avond. We praten over van alles en genieten er van om onze vriend Sunil weer bij zijn gezin te zien. natuurlijk komt ook Iresha's uitgebreid ter sprake en krijgen we haar trouwsari te zien.
 Ook bespreekt Jan met Sunil een evt taak als vrijwilliger voor de Stichting. Hij moet er eerst maar eens goed over nadenken, hij is pas een week thuis. We zouden dit anders niet nu al hebben aangekaart, maar we weten niet wanneer we hem weer zullen zien hier en het praat altijd makkelijker dan via skyp.
Mangalika heeft een heel uitgebreide rice and curry gemaakt die we ons ook heel goed laten smaken.
Iresha's verloofde Richard, brengt ons 's avonds met zijn auto terug naar het hotel. Wat en fijne dag was dit weer.

Vandaag een luie dag. Wat foto's laten afdrukken en wat gewinkeld. Het was erg warm. Jan heeft weer een seebath genomen samen met Ling.
Morgen gaan we naar Kalutara tot zondag. We gaan naar de familie Fernando en naar de familie van Subhani.

Toen we vanmorgen zaten te ontbijten, kwam Dixon weer kolle kende ( groene "soep" ) brengen voor Jan. Hij bleef gezellig zittten kletsen. Op een gegeven moment kwam er een man met tekeningen langs. Deze man was doofstom. Toch wist hij zich goed "verstaanbaar" te maken met gebaren. Dixon ging met hem in gesprek en dat was zowel ontroerend als lachwekkend. Wat gebeurde er namelijk :  de man schreef soms dingen in het zand, maar Dixon kan niet lezen en schrijven. We zaten dus met een doofstomme en een analfabeet die samen een gesprek voerden. Het leek net het tv-spel Hints met : klinkt als…!
's Middags zijn de meiden en ik naar Dayani gegaan. We hebben heerlijk thee gedronken en daarna samen met Shenal cake gebakken.
 

We maakten kleine cakejes en een grote cake. Helaas zijn de kleintjes mislukt. Die hebben we te lang in de oven laten staan en waren aan de buitenkant helemaal zwart. De binnenkant was nog wel lekker om op te eten. De grote cake was goed gelukt, dus hadden we toch nog resultaat van alle tijd mixen en mengen. Maar, al was er niets gelukt we hebben een enorm fijne middag gehad. Dayani en ik hebben kunnen kletsen over van alles en nog wat en de tijd vloog om.
Jammer genoeg vertelde Dayani dat Shehans zus pas de 21e terug komt uit de USA, dus onze geplande vakantie van de 19e tot de 23e kan niet doorgaan. Ze moeten dan ook voor Shehans moeder en broer zorgen. Misschien kunnen we wel overdag wat plannen. Jammer, maar het lijkt wel of het altijd zo moet lopen als Dayani en ik ergens naar uitkijken. Geen Perahera en geen vakantie…..